برندم همچو یوسف گر به زندان

و یا نالم ز غم چون  مستمندان

اگر صد باغبان خصمی     نماید

مدام آیم به گلزلر تو       خندان

من دوباره می خوام شروع کنم.

کمکم کنید

زغم در اضـــطرابی ای دل!ای دل!

برو کنجی نشین شکر خدا کــــن

که شاید کام یابی ای دل!ای دل!

          *    *    *

وای آن روزی که در گورم کنن تنــگ

بریزن بر سرم خاک و خس و سنگ

نه پای آن که از ماران گریــــــــــــزم

نه دست آنکه با موران کنم جنــگ

                                                                                              باباطاهر

وز پر خوردن ابله و بیـــــــکار  شــــــــــوی

پرخواری* تو جمله ز پرخواری تســـــــت

کم خوار شوی** اگر تو کم خوار شــوی

*خوار شدن-عاجز شدن

**کم عاجز شدن

                                                          *  *  *

آن روح که بسته بود در نقش صفــــات

از پرتو مصطفی(ص) در آمــــــد در ذات

و اندم که روان گشت ز شادی میگفت

شادی روان مصطفی(ص) را صــــلوات

                       الهم صل علی محّمد و آل محّمد

بدیدم حال دولتمند و درویش

نه در ویشی به خاکی بی کفن ماند

نه دو لتمند برد از یک کفن بیش

            * * *

ز دست دیده و دل هر دو فریاد

که هر چه دیده بیند دل کند یاد

بسازم خنجری نیشش ز پولاد

زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

                                                               باباطاهر 

فراغ دلت هست و نیروی تـــن * * * چو میدان فراخ است گویی بـــــــــزن

من این روز را قدر نشناختــــم * * * بدانستم اکنون که در باختــــــــــــــم

قضا روزگاری زمن در ربـــــــــود * * * که هر روزی از وی شبی قذر بــــــود

چو کوشش کند پیر خر زیر بـار * * * تو می رو که بر باد پایی ســــــــــوار

شکسته قدح ورببندند چست * * * نیاورد خواهد بهای درســـــــــــــــــت

کنون کاو فتادت بغفلت زدست * * * طریقی ندارد مگر باز بســـــــــــــــت

که گفتت به جیحون درانداز تن * * * چو افتاد هم دست و پایی بـــــــــزن

بغفلت بدادی ز دست آب پـاک * * * چه چاره کنون جز تمیّم به خـــــــاک

چو از چاپکان دردویدن گــــــــرو * * * نبردی هم افتادن و خیزان بــــــــــــرو

گر آن باد پایان بر فتند تیـــــــــز * * * توبی دست وپای ازنشستن بخیز 

                                          شعر از همشهریم(سعدی)

از محّبت می شود پاینده تــــــــــــر * * * زنده تر . سوزنده تر . تابنده تـــــــــــر

از محّبت اشتعال جوهـــــــــــــــرش * * * ارتقای ممکنات مضمــــــــــــــــــــرش

فطرت او آتش اندوزد ز عشــــــــــق * * * عالم افروزی بیاموزد ز عشــــــــــــــق

عشق را از تیر و خنجر باک نیسـت * * * اصل عشق از آب و باد و خاک نیست

                                                                  شعر از دوستم اقبال لاهوری

مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا  * * * و اندر چمن فکنده ز فریاد غلغلــــــی

گشتم اندر آن چمن و بـــــــــــــــاغ دم به دم  * * * می کردم اندر آن گل و بلبل تاملـــی

گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشـــــــق  * * * آن را تفضلی نه و این را تبدلـــــــــی

چون کرد در دلم اثر آواز عندلیـــــــــــــــــــــب  * * * گشتم چنانکه هیچ نماندم تحملــی

بس گل شکفته می شود این باغ را ولـــــی * * * کس بلای خار نچیده است از او گلی

                                        حافظ مدار امید فرج از مدار چرخ

                                        دارد هزار عیب و ندارد تفضلـــی

                                                     ز هر در می دهم پندش ولیکن در نمی گیــــرد

خدا را ای نصیحت گو حدیث ساغر و می گـــــــــــو  

                                                     که نقشی در خیال ما از این خوشتر نمی گیرد

بیا ای ساغی گلرخ بیاور باده رنگیـــــــــــــــــــــــــــن         

                                                     که فکری در درون ما از این بهتر نمی گیـــــــرد

صراحی می کشم پنهان ومردم دفترانگارنـــــــــــــــد   

                                                    عجب گر آتش این رزق در دفتر نمی گیـــــــــرد

میان گریه می خندم که چون شمع اندر این مجلس

                                                  زبان آتشینم هست لاکن در نمی گیــــــــــــــرد

که جایی که دریاست من کیستم   * * *   گر او هست حقاّ که من نیستم

چو خود را به چشم حقارت بدیــد    * * *    صدف در کنارش به جان پروریــد

سپهرش به جایی رسانید کــــــار   * * *    که شد نامور لوءلوء شاهــــــوار

بلندی از آن یافت کاو پست شـــد  * * *    در نیستی کوفت تا هست شد

                                                                                بوستان سعدی 

وقتی که جمعه به بهشت زهرا برای رفتن به مذار کسی رفته بودم.(خدا امواتتان را بیامرزد.)

فهمیدم که اگه دلم گرفته و از دنیا بریدم و آرزوی مرگ کردم بیام بهشت زهرا

و خودمو توی یکی از اون قبرهای خالی تصور کنم.

حالا به شما هم توصیه می کنم اگه به مشکل من بر خوردید همین کار و بکنید.

تند و تند داشتند میباریدند.

داشتم فکر میکردم دنیا دیگه به آخر رسیده.

و زندگیم هم داره به پایان میرسه.

بعد از کلی غصه خوردن وتنها یه گوشه نشستن٬

خوب که فکر کردم دیدم چه قدر بدبختم.

به خاطر یه مشکل کوچیک٬

کلی از عمرمو که شاید میتونست ٬

بهترین لحظات زندگیم باشه٬

دارم با کارهای بیهوده سپری میکنم...... .

واقعا چرا مل آدما اینجوری هستیم؟

تا تقی به توقی می خوره ویا یه

مشکل ساده تو زندگیمون پیش میاد٬

دیگه اصلا" زندگی کردن یادمون میره.

                                                                                                   به زبان:فلانی

رفتم توی حیاط و روی تخت دراز کشیدم و به آسمون نگاه کردم.

درست کمی پائین تر از آسمون٬یه آنتنی رو دیدم که دو تا یاکریم

روی اون نشسته بودن و استراحت می کردند.

توی دلم کلی بهشون حسودیم شد٬به خاطر اینکه می تونن پرواز کنن.

به خاطر آرامش زندگیشون و ... .

چند لحظه که گذشت بادی وزید و آنتن کج شد.ولی اونا همچنان آروم نشسته بودن.

تو دلم گفتم چرا بلند نشدن بیان پائین؟

بعد فهمیدم که کمی پائین تر گربه ای گرسنه نشسته بود.

از اینکه تا چند دقیقه پیش می خواستم مثل اونا باشم پشیمون شدم.

ولی ازشون یاد گرفتم که در لحظه های سخت هم میشه آروم و صبور بود. 

راه دوری است٬ و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

می کنم٬تنها٬از جاده عبور

دور ماندند ز من آدمها

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غمها

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی

نیست رنگی که بگوید بامن

اندکی صبر سحر نزدیک است

هر دم این بانگ بر آرم از دل

وای٬این شب چقدر تاریک است

خنده ای کو تا به دل انگیزم؟

قطره ای کو تا به دریا ریزم

صخره ای کو که بدان آویزم

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من٬لیک٬غمی عمناک است.

                                                      بی تو امان نمی دهم گریه های دل

خورشیدچشم تو چو دراعماق خاک خفت

                                                     چشم جهان گریست به خلوتسرای دل

                             طوفان داغ آمد و پرهای ما شکست

                            دیگر نماند شوق سفر در هوای دل

ای  آفتاب  روشن  شبهای   انتظار

                                                     بی تو سحر نشد شب بی انتهای دل

بی گرمی حضور تو ای قبله  نیاز

                                                   یک سینه آتش است که دارم بجای دل

                               خاموش شد چراغ شبستان دل

                           دل مبتلای غم شد و من مبتلای دل

من به یک باغچه نزدیکترم

آسمان می داند

کلبهء کوچک تنهایی من

چقدر نورانی است

آه....

سایه ها تب دارند

التهاب آدرس آینه هاست

پنجره ٬حرف من است

توی آبادی شعر

پلک احساس مرا باز کنید

با سر انگشت نسیم

من هوادار کبوترهایم

پس بیایید با هم این مشکل رو حل کنیم.